اصطلاح سوسیالیسم ملی دولتی

اصطلاح «سوسیالیسم ملی دولتی» که از سوی کروچه (برای توصیف اجتماعی که بواسطه انضباط نظامی و تجربه جنگ به هم جوش خورده است) مورد استفاده قرار می‌گیرد، یادآور مقولاتی نظیر «سوسیالیسم دولتی»، «ناسیونال سوسیالیسم» و «سوسیالیسم جنگی» است که در آن زمان در آلمان بسیار رایج بودند.

سوسیالیسم ملی دولتی

دو اصطلاح آخر زینت‌بخش عنوان کتابی از یوهان پِلنگه جامعه‌شناس آلمانی است که توانست به عنوان مهم‌ترین پیش‌گامِ ایجاد تضاد بین «ایده‌های سال 1914» و «ایده‌های سال 1789» به شهرت دست یابد.

نامه نقل شده همچنین حاوی تعبیر قابل توجه دیگری نیز است: «احیای زندگی اجتماعی معاصر»، انتظار از جنگ بسیار فراتر از پیروزی نظامی و برخی امتیازات سیاسی است. و در ادامه: «سنت تاریخی، جنگ و خطر باعث برانگیخته شدن جستجویی مشتاقانه در مورد ریشه‌های ملت می‌شود، یک آیین احیاکنندۀ ریشه‌دار در اجتماع ارگانیک، اجتماعی که در درگیری وحشتناک، با آتش غسل تعمید داده شده است».

نه تنها در آلمان، بلکه در سایر کشورهای در حال جنگ (از جمله در کشورهایی با سنت حاکم لیبرالی) تلاش‌های بی‌وقفه برای بسیج کردن، مستلزم توسل به یک ایدئولوژی جنگ بود، ایدئولوژی‌ای که می‌توانست قربانی شدن بی قید و شرط میلیون‌ها انسان را مطالبه نماید.

از نظر کروچه، سوسیالیست‌های ایتالیایی (چه صلح‌طلبان اصلاح‌ناپذیر و چه مارکسیست ها) با نادیده گرفتن این حس جدید از اجتماع و عدم مشارکت در شادی عمومی به خاطر فتح گوریتزیا، مرتکب اشتباه شده بودند. آنها متهم به «بی‌احساسی اخلاقی، عدم قدرت تشخیص و بی‌تفاوتی» گردیدند.

آنها با خروج از اجتماع اخلاقی، فکری و تاریخیِ ملت، فراموش کردند که «تاریخ چه در حال حاضر و چه در گذشته، وطن، دفاع از وطن و شکوه وطن را در اولویت قرار داده است، در حالی‌که در جایگاه دوم و در درون وطن، تضادهای بین طبقات و احزاب قرار می‌گیرد».

کروچه در سال 1928 (ده سال بعد از پایان جنگ و شش سال پس از به قدرت رسیدن فاشیست ها) باز هم به انتقاد خود از سوسیالیست‌های ایتالیایی ادامه داد، چون آنها در دوران جنگ، «آرمان‌های دیگری را بالاتر از وطن و حتی در برابر وطن قرار دادند» و به این ترتیب «از لحاظ معنوی از ملتی که به آن تعلق داشتند، جدا شدند».

کروچه پیش از ورود ایتالیا به «کوره ذوبِ» جنگ، با اعتقادی محکم، «اتحاد ملی» یا «وضعیت روانی مشترک ملی» را یادآور می‌شود. به طور استعاری جنگ در اینجا به معنای ذوب و ادغام فرد در اجتماع و همچنین ملت است.

در این زمینه: کارل اشمیت

برگرفته از کتاب هایدگر و ایدئولوژی جنگ