آذر
به منظور مصمم بودن در مسیر بهبودی و درمان، لازم است هر تلاشی که از دستمان برمیآید انجام دهیم. ماهیت اعتیاد بهگونهای است که لغزش و بازگشت به مصرف مواد آسان شده و عادات قدیمی میتوانند دوباره خود را نشان دهند. اوضاع وقتی بدتر میشود که هنگام لغزش، احساس شدید شکست، احساس خوب نبودن در حد کافی و انواع احساسات و هیجانات منفی دیگر بروز میکنند. ماندن مسیر بهبودی
در مسیر بهبودی و درمان نیازمند شجاعت زیاد، مهربانی با خود و از یاد بردن اینکه در جهان چه کسی بودهایم، است.وقتی شدیدا درگیر اعتیاد میشویم، تنها مکانی برای ما باقی می ماند که در مرکز توجه باشیم. شاید گاهی دغدغۀ افرادی را داشته باشیم که باعث آسیب به آنها میشویم، اما تحت تسلط اعتیاد فقط به خود توجه میکنیم، تا جایی که احتمالاً هنگام لغزش به خود میگوییم: “چه کسی اهمیت میدهد؟ هیچکس به من اهمیت نمیدهد. من فقط به خودم آسیب میزنم.” ما سراسر مسیر درمان را برای شما یادآوری میکنیم، چراکه اعتیادها میتوانند ما را گیج کرده و فریب دهند. اگر بهبودی و درمان میخواهیم، باید آن را در محور و مرکز زندگی خود قرار دهیم.
باید تمام انرژی و تلاش خود را برای درمان و غلبه بر وسوسۀ اول، دوم، سوم یا چهارم، اختصاص دهیم. برای اینکه در مسیر درمان باقی بمانیم، باید درمان را اولویت زندگی خود قرار دهیم. درمان باید همان چیزی باشد که بیش از هر چیزی در زندگی خود، خواهان آن هستیم. برای پایبندی به درمان، باید احساس انعطافناپذیری “خود” را فراموش کنیم.
ما در مرکز وجودی خویشتن، ادراک انعطافناپذیری نسبت به خود داریم که عمدتاً حامل باورهای مبتنی بر ناخودآگاه ما هستند. در پی آن، احساس میکنیم که باید از خود دفاع کنیم. بنابراین وقتی کسی از ما انتقاد میکند، احساس میکنیم آسیب دیدهایم و میخواهیم فرار و یا به آن فرد حمله کنیم. چهبسا این انتقادات حس انسجام ما را از بین برده و باعث رنج ما شوند. همچنین شاید چون از قضاوت دیگران میترسیم، خودمان پیشدستی کرده و بهتندی از خود انتقاد کنیم.
این مسئله میتواند باعث رنجش شدید و سرزنش خود در هنگام لغزش یا بازگشت مصرف مواد در ما گردد. اینکه در مسیر بهبودی بمانیم به این معناست که در لحظۀ حال باشیم؛ بدون هرگونه داستان، قضاوت یا تعبیر و تفسیر. تمرین پذیرفتن ناپایداری (گام سوم) میتواند به ما کمک کند انچه را که بدون فیلتر از یک خود ثابت و انعطاف ناپذیری رخ می دهد، ملاحظه کنیم.
در مقابل، ما ذهنی پر از لحظه حال و در تماس با حقیقت و واقعیت خودمان داریم شاید پیشتر در حین درمان، دربارۀ تغییر زندگی و ترک اعتیاد خود، احساس اعتمادبهنفس داشتیم. گاهی درمان ما با یک رویداد ناراحتکننده یا موقعیتی ناگهانی، در سراشیبی سقوط افتاده و حس میکنیم که هرگز دیگر به شرایط ایدهآل قبلی برنخواهیم گشت.
در این زمینه: میل جسمانی
برگرفته از کتاب هشت گام برای بهبودی آموزش غلبه بر اعتیاد
