یکی از بنیانگذاران نشانهشناسی، استاد دانشگاههاروارد به نام چارلز سندرز پیرس، گفت: «این جهان آکنده از نشانههاست، اگر منحصراً از نشانهها تشکیل نشده باشد». اگر همه چیز نشانه باشد، نشانهشناسی تبدیل به علمی اصلی میشود که ما را قادر میسازد این نشانهها را تفسیر کنیم، بنابراین وقتی در کودکی معنی کلمات را آموختید و بعداً وقتی خواندن را یاد گرفتید، کار خود را به عنوان نشانهشناس شروع کردید.
جهان و نشانه ها
وقتی بچه کوچکی بودی، فقط چند ماهه بودی، و پدر و مادرت به تو لبخند زدند، کار خود را به عنوان یک نشانه شناس آغاز کردی. حالات صورت ما نشانهاند. مثلا لبخند نشانه نوعی احساس است. به طور کلی، ما لبخند را به معنای حالتی مانند لذت یا دوستی تفسیر میکنیم، اما میتواند دقیقاً برعکس باشد. ما باید بیاموزیم که چگونه علائم را تفسیر کنیم و این کار را وقتی بزرگ میشویم انجام میدهیم و بهتر میفهمیم که نشانههایی مانند لبخند به ما چه میگویند. ما باید رمزگانی را بیاموزیم که به ما میگویند چگونه نشانههایی که از دیگران دریافت میکنیم را تفسیر کنیم، و این پیچیده تر از آن چیزی است که به نظر میرسد.
بازیکنان پوکر به دنبال نشانههایی میگردند که آنها را «نشانه» (tells) مینامند که اطلاعاتی درباره دست بازیکن دیگر ارائه میدهد. به همین دلیل است که بازیکنان پوکر میآموزند که یک «صورت پوکر» ایجاد کنند که هیچ اطلاعاتی در اختیار سایر بازیکنان قرار نمیدهد. در برخی موارد، یک نشانه میتواند بسیار ریز و ظریف باشد، مثلاً وقتی مردمک چشمهای یک بازیکن پوکر باز میشود، یک واکنش غیرارادی است که نشان میدهد چیزی بازیکن را هیجانزده کرده است: یک دست خوب یا یک دست بد.
بازیکنان پوکر نشانهشناسان چیرهدستی هستند. آنها علاوه بر حالات چهره، به دنبال نشانههایی مانند زبان بدن، رنگ چهره، تعریق، عصبی بودن و … میگردند. نکته این است که همه ما مانند بازیکنان پوکر هستیم که افراد را مشاهده میکنیم و میکوشیم بفهمیم حالات چهره، حرکات، لباسها، لوازم جانبی و زبان بدن آنها به ما چه میگویند. ما به این میگوییم تماشای مردم. ما همچنین به لباسهایی که میپوشند، مدلهای مو، مدل عینک یا عینک آفتابیشان، ساعتهایشان، کیفهای دستی یا چمدان، کفشهایشان، زبان بدنشان، حرکاتشان و هر چیز دیگری علاقهمندیم.
در این زمینه: نشانه شناسی ورزش
برگرفته از کتاب نشانه شناسی ورزش

