روانکاوی بیسبال 

از نظر روانکاوی، تماشای رد ساکس در فن‌وی پارک (یا هر پارک توپی) نوعی واپس‌روی را در خدمت به ایگوی ما نشان می‌دهد. ما بازیکنان لیگ اصلی را تماشا می‌کنیم – اکنون اغلب از کشورهای آمریکای مرکزی و همچنین ژاپن در سال‌های اخیر به خدمت گرفته شده‌اند – که در زمینی عظیم، سرسبز و چمن‌دار با حصار سبز هیولایی نمادین جست و خیز می‌کنند. ناخودآگاه به سال‌های جوانی‌مان که بیسبال یا ورزش‌های دیگر بازی می‌کردیم، برمی‌گردیم.

دیدگاه روانکاوانه در باب بیسبال

بازی‌های بیسبال، زمانی می‌توانند کسل‌کننده باشند که برای مثال، یک تیم تنها با چند ایننیگ باقی‌مانده، از تیم دیگر بسیار جلو باشد. اما بیسبال می‌تواند بسیار هیجان‌انگیز و پر از تنش‌های تقریبا غیرقابل تحمل و دردناک در موقعیت‌هایی باشد که نتیجه یک بازی به نبرد بین ضربه‌زن و پرتاب‌کننده بستگی دارد. این نبرد زمانی هیجان‌انگیزتر می‌شود که یک دونده روی بیس وجود داشته باشد که به سمت بیس دوم حرکت می­کند یا مادامی که تعداد زیادی دونده در بیس یا بیس­ها حضور دارند.

همچنین موضوع تعداد بازی‌هایی که بازیکنان بیسبال انجام می‌دهند نیز وجود دارد. احساس آرامش طرفداران رد ساکس وقتی که رد ساکس در یک بازی برنده می‌شود یا غم و اندوهی که وقتی رد ساکس در یک بازی می‌بازد با این واقعیت که هنوز تعداد بازی‌های زیادی در یک فصل وجود دارد (در حال حاضر 162 بازی) کاهش می‌یابد، بنابراین، تا پایان فصل، زمانی که برنده شدن در یک بازی ممکن است تعیین کند که آیا رد ساکس برنده پرچم است یا می‌تواند برای مسابقات جهانی رقابت کند، برد یا باخت در یک بازی چندان مهم نیست.

وقتی آسمان‌ها آبی است و خورشید در بوستون می‌درخشد، تماشای بازی رد ساکس در فن‌وی پارک راهی فوق‌العاده برای گذراندن یک بعد از ظهر است، به‌ویژه اگر دریافت‌کننده‌های رد ساکس «روز خوب» و مهارت خود را داشته باشند، فوق‌ستاره‌های رد ساکس به خوبی ضربه می‌زنند و به نظر می‌رسد آنها برنده بازی خواهند بود.

در این زمینه: سیاست کشتی

برگرفته از کتاب نشانه شناسی ورزش