معنی انقراض

بسیاری از ما با این پندار که گونه‌های زنده ممکن است منقرض شوند آشنا هستیم. همه درباره‌ی مرگ دودو شنیده‌اند، و پایان سهمگین عصر دایناسورها را به عنوان نمونه‌ای نمادین از یک انقراض در مقیاس وسیع می‌دانیم.

چرا انقراض اتفاق می افتد

در واقع وقوع انقراض امری عادی است، چنانچه تخمین زده می‌شود که بیش از 9/99 درصد از تمام گونه‌هایی که تاکنون روی زمین زندگی کرده‌اند اکنون منقرض شده‌اند. اما نگرانی اصلی این است که امروزه نرخ‌ انقراض بسیار فراتر از نرخ‌های عادی یا به عبارت دیگر نرخ پس‌زمینه، در حال شتاب ‌گرفتن است تا جایی که شاید اکنون در برهه‌ای باشیم که یک انقراض دسته‌جمعی مهیب به وسیله‌ی انسان در حال شروع است.

به همین دلیل، تحقیقات کنونی در مورد انقراض و علل آن در کانون توجه مطالعات حفاظت محیط‌زیست قرار دارند و به طور مشابه تلاش زیادی برای بررسی چراییِ وقوع انقراض در گذشته، به ویژه در طول انقراض‌های گروهیِ چشمگیر، انجام شده است. این کتاب نگاهی می‌اندازد به آنچه تا امروز درباره علل و اَشکال انقراض در گذشته و حال می‌شناسیم. این شناخت در مرکز درک ما از نحوه‌ی عملکرد محیط‌زیست و آنچه در مواقع بحران رخ می‌دهد، قرار دارد. نگرانی‌های مربوط به انقراض قدمت چندانی ندارد.

تا همین 200 سال پیش این تصور که موجودات ممکن است ناپدید شوند بسیار بعید تلقی می‌شد – ]تصور این بود که[ موجودات زنده ثابت‌اند، تکامل نیافته‌اند و نابود نمی‌شوند. این در حالی بود که یافتن فسیل‌ها به یک سرگرمی رایج تبدیل شده بود و طی آن اشکال جدیدی از حیات پیدا می‌شد که هیچ‌کس تاکنون بصورت زنده آنها را مشاهده نکرده بود. این اکتشافات به جای فرض گرفتن انقراض آن موجود، به فهرستی از گونه‌های کشف‌نشده اضافه می‌شدند که تعداد آنها به سرعت در حال افزایش بود و گمان می‌رفت در مناطق دورافتاده و ناشناخته‌ای از جهان زندگی می‌کنند.

جورج کوویر، طبیعت‌شناس فرانسوی و بنیان‌گذار علم دیرینه‌شناسی، با عقاید خود مذهب ارتدوکس را به چالش کشید. او در سال 1813 در مقاله‌ای در مورد نظریه‌ی زمین پیشنهاد کرد که زمین یک سری فجایع (در مقیاس سیل عظیم کتاب مقدس) را تجربه کرده است که طی آنها گونه‌های موجود از بین رفته و مجموعه‌ی جدیدی از گونه‌ها جایگزین آنها شده‌اند.

ایده‌ی کوویر توسط بسیاری افراد مورد انتقاد قرار گرفت، به ویژه توسط زمین‌شناس بریتانیایی چارلز لیل، که طرفدار تغییرات بسیار کندتر و تدریجی در تاریخ زمین بود. مباحثه‌ای پربار و طولانی آغاز شد، اما در اواسط قرن نوزدهم، تدریج‌گرایی لیل مورد اقبال عموم قرار گرفت و انقراض، به‌ویژه رویدادهای فاجعه‌بارِ مورد نظر کوویر، دیگر در دستور کار علمی قرار نداشت. با این حال، این اوضاع به این شکل باقی نماند.

در این زمینه: چرا این کتاب را بخوانیم

برگرفته از کتاب درآمدی بر انقراض