درجهای که دولتها حق تصمیم گیری شخصی و خصوصی را به رسمیت میشناسند در سراسر جهان بسیار متفاوت است. در چین، دولت تعداد فرزندانی را که زوجها ممکن است داشته باشند محدود میکند. در برخی کشورها، ازدواجهای اجباری هنوز رایج است.
آزادی های مدنی
در برخی دیگر از کشورها دختران از حضور در مدرسه ممنوع میشوند یا حتی برای حضور در آن دچار خشونت میشوند و دولت از حق خود برای آموزش محافظت نمیکند، حتی اگر والدین آنها بخواهند آنها در مدرسه شرکت کنند.”لاوینگ علیه ویرجینیا”: یک تصمیم حقوق مدنی دیوان عالی ایالات متحده بود که در آن دادگاه حكم داد كه قوانینی كه ممنوعیت ازدواج نژادی را نقض میكند، درواقع بندهای رویه اصلاحیه چهاردهم در قانون اساسی ایالات متحده را نقض میكند.
این پرونده شامل یک زن رنگین پوست و شوهر سفید پوستش بود که در سال 1958 به دلیل ازدواج با یکدیگر به یک سال زندان محکوم شدند. ازدواج آنها قانون یکپارچگی نژادی ویرجینیا در سال 1924 را نقض کرد که ازدواج بین افراد طبقه بندی شده به عنوان”سفیدپوست” و افرادی که به عنوان “رنگین پوست”طبقه بندی میشدند را نقض میکرد. قوانینی وجود دارند که زنان را ملزم به پوشیدن لباسهای خاص در مکانهای عمومی میکند یا زنان را از پوشیدن برخی از لباسها منع میکند و این امر حق زن را برای تصمیم گیری شخصی محدود میکند.
بنابراین حتی در کشورهایی که اعلام میکنند از حریم خصوصی و فردگرایی محافظت میکنند، تفسیر جامعه از آنچه برای ایجاد یک اجتماع ضروری است، میتواند منجر به محدودیتهایی شود که برای کمک به منافع مشترک انجام میشود. در مورد حریم خصوصی در مناطقی که مسائل امنیتی را بوجود میآورند چه؟ رواج فزاینده و پیچیدگی فناوریهای سایبری فشار فزایندهای بر حق حفظ حریم خصوصی در چارچوب رهایی از نظارت وارد میکند.
در این زمینه: علم سیاست تجربی
برگرفته از کتاب درآمدی بر علم سیاست

