سیاست کشتی

چیزی وجود دارد که می‌توان آن را سیاستی برای کشتی توصیف کرد. معمولاً یک کشتی گیر کثیف، شرور، یک کشتی گیر پاک، قهرمان و یک داور سهل‌انگار وجود دارد که حماقت آنها به شرور کمک می‌کند و قهرمان را آزار می‌دهد.

کشتی

می‌توانیم در مسابقات کشتی به داور به‌عنوان دال دولت یا حکومت نگاه کنیم که همیشه همه چیز به هم می‌ریزد و نمی‌توان به آن اعتماد کرد. چیزی که از تماشای مسابقات کشتی می‌آموزیم این است که دولت ناخواسته به شروران در کشتی و به طور ضمنی در جامعه کمک می‌کند. آموزش سیاسی ما از کشتی دقیق نیست، اما منعکس‌کننده‌ی نگرش بسیاری از مردم در مورد حکومت است.

سال‌ها پیش مقاله‌ای با عنوان «سیاست کشتی» نوشتم که نشان می‌داد برای بسیاری از مردم، کشتی نوعی تلقین سیاسی است. داور که همیشه با بیانیه‌ای معرفی می‌شود که از طرف دولت منصوب شده است، همیشه کشتی‌گیر خوب را خراب می‌کند و مانع او می‌شود و ناخواسته به کشتی گیران بد کمک می‌کند. از کشتی می‌آموزیم که «دولت» یا «حکومت» مفید نیست، بلکه مانع مردم می‌شود – به‌ویژه کشتی‌گیران «خوب» که گاهی مجبورند با شرایط خودشان با کشتی‌گیران «شر» مبارزه کنند. بنابراین در کشتی «سیاست» وجود دارد، اگرچه مستقیماً ربطی به سیاست ندارد.

وقتی جوان بودم، گاهی در مسابقات کشتی حرفه‌ای شرکت می‌کردم. همیشه‌ هاله‌ای از هیجان در بین تماشاگران وجود داشت زیرا آنها مجموعه‌ای از شروران نقابدار و کشتی گیران قهرمان را تماشا می‌کردند که با یکدیگر «نبرد» می‌کردند. شبی را به یاد می‌آورم که برای خرید یک‌هات داگ رفتم و از اتاقی رد شدم که کشتی گیران پس از مسابقات در آنجا تجدید قوا می‌کردند.

دو کشتی گیر که در رینگ وحشیانه با یکدیگر مبارزه کرده بودند، نشسته بودند و آبجو می‌خوردند و گپ می‌زدند. این بحث نشانه‌شناختی کشتی، که بخشی از نوشته‌های من درباره بارت در نشریات دیگر است، به این منظور است که زمینه را برای درک ما از یک موضوع جامع‌تر، یعنی نشانه‌شناسی ورزش فراهم کند.

در این زمینه: نشانه شناسی ورزش

برگرفته از کتاب نشانه شناسی ورزش